6 Eylül 2012 Perşembe


Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum. Okuduğum bütün kitaplar paramparça. Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma, bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent. Bulvar kahvelerinin önünden geçiyorum; sarmaşık aydınlar, arabesk hüzünler..Bir gazete sayfasında sereserpe bir yosma.
Sesler gittikçe azalıyor, kuşlar azalıyor. Ve ne zaman yolum düşse vurulduğun yere kızgın bir halka oluyor boynumda o sokak. Hüznü yalnız atlarımız duyuyor artık, biz çoktan unutmuşuz böyle şeyleri. Ama içimde bir sırtlanın dalgın duruşu ve dilimin ucunda küfre dönüyor her sözcük..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder