25 Nisan 2014 Cuma

Uyumamaliyim belki de

Düz düsünemiyorum artik. Sadece gördügümü göremiyorum. Birinin suratina baktigimda içindeki pisligi de görüyorum.
Belki de uyumaliyim. Zaman gibi sessiz. Ya da gözlerim acikken görmemeliyim. Görmemeliyim hicbir seyi. Çevremde olup biteni. Insanlari. Insanlarin nankörlüklerini, bencilliklerini, iyilerini, kötülerini. Kafalarinin icinde büyütüp durduklari dünyayi..
Ya da uyumamaliyim. Hepsine inat. Bencilce bütün duygu ve düsüncelere inat.
Pislik her yerde. ''Canim'' dediklerininsanlarin canini almak icin yasayan insanlarin icinde daha çok.
Daha derin görmeliyim. Altinda yatan sebepleri. Hepimize yetecek kadar büyük bir dünyada kimseye çarpmadan yürüyebilecek insanlarin neden kollarini açarak digerlerini düsürmeye çalistiklarini anlamaliyim.
Anlamaliyim ki yargilayabileyim.
Hirsizlik yapan birini yargilayabilmek icin yaptigi haraketin altinda yatan sebepleri  anlamak sarttir çünkü. Açliktan ölmek üzere olan çocugunu kurtarmak için yapmadigini bilmeliyim önce.
Insanlari devirmeye çalisanlari da çözmek gerek. Daha önce insanlarin onu devirmedigini, devirmekle kalmayip vurmaya devam etmediklerini ve devrilen kisinin ayaga kalktiginda devirmeye çalistiklarinin onlar olmadigini bilmem gerek.
Gerci bu bir sebep olabilir mi, bilmiyorum.
Aslinda hicbir sey bilmiyorum. Anlayabildiklerim, bes duyu organimla algilayabildiklerimden ibaret belki.
Bildigim tek sey uyumamam ve hic görmedigim kadar derin görmem gerektigi.
Her seye, her pislige, her kötülüge inat. Insanlarin direk ''kötü'' diye yargiladigi hareketlerin altinda yatan sebepler icin. Uyumamaliyim.
''Uyku var. Bütün yorulmus olanlar ve yapacak bir seyleri olmayanlar için. Bütün bitmisler için. Uykularinda yeniden doganlar için. Herkes için var. Herkese yetecek kadar.
Ama 
''Yasarken ölmeyi, ölerek yasamayi sadece uykusuzlar bilir. Gözlerinin altinda biriken her küçük torba gördükleri hayallerle doludur. O her torbada ayri bir hayal saklidir uyanikken görülen''

23 Ocak 2014 Perşembe

Çünkü siktiğimin yerinde iyi insan olmak bunu gerektirir.

Yeri gelir nefes alamazsın. Saldırırlar dört taraftan. Saldıran kim ? En yakınların. Düşmanın gibi. Sanki bugüne kadar kin beslemişcesine. Vururlar. Hepsi düşürmeye çalışır. Düşersin. Peki dururlar mı ? Durmazlar. Yeter dersin. Düştüm bırakın bari biraz toparlanıyım dersin. Bırakmazlar.Vurmaya devam ederler. Kendilerini tatmin edene kadar devam ederler. Sonra giderler. Kalkarsın. Bu sefer yerdeki değil, vuran olucam dersin. Denersin. Eline fırsat geçer. Sana vuranları yerde görürsün. Yaptığın tek şey ellerinden tutup kaldırmak olur. Yapamazsın. Kötü olamazsın. Sonra seni tekrar yere yıkarlar. Bu böyle gider, gider, gider.. Çünkü  siktiğimin yerinde iyi insan olmak bunu gerektirir.Değiştiremezsin.
Sahi neyi değiştirebildik ki ? Neyi düzeltebildik ? Hayatımızı boka çeviren hangi insanı silebildik ? Kime rest çekebildik ? Kime vurabildik ? Hepsine kocaman bir hiç. Çünkü siktiğimin yerinde iyi insan olmak bunu gerektirir.
Yeri gelir ailen bile arkandan iş çevirir sesini çıkaramazsın. Yeri gelir en güvendiğin insan yamuk yapar ağzını açamazsın. Yeri gelir kocan aldatır sevgilin aldatır arkadaşın aldatır. Bi şey yapamazsın. Gidesin gelir gidemezsin.
 Çünkü siktiğimin yerinde iyi insan olmak bunu gerektirir.